រឿង កូន៤នាក់មិនបំរើឪពុក

រឿងព្រេងនិទាន៖ កូនបួននាក់មិនបម្រើឪពុក

ក្នុងកាលកន្លងទៅហើយ មានបុរសម្នាក់ជាអ្នករកស៊ីលក់ដូរមានធនធានគ្រាន់បើ។ គាត់មានកូនប្រុសបួននាក់ ដែលមានអាយុគ្រប់ការទាំងអស់។ ក្រោយពីពេលដែលប្រពន្ធអនិច្ចកម្មទៅ គាត់ទ្រាំនៅជាពោះម៉ាយពុំយកប្រពន្ធទៀតទេ។

នៅជាមួយកូនប្រុសៗអស់មួយឆ្នាំ ដោយមានការលំបាកព្រោះខ្វះស្រីមេផ្ទះជាអ្នកចម្អិនអាហារ និងជួយមើលថែទាំទ្រព្យសម្បត្តិកំប៉ិកកំប៉ុកក្នុងផ្ទះ គាត់ក៏រៀបការប្រពន្ធឲ្យកូនច្បង ហើយយកកូនប្រសាស្រីមកនៅជាមួយ ព្រមទាំងចែកទ្រព្យអស់មួយចំណែកឲ្យដាច់ស្រឡះទៅកូនច្បងរួចទៅ។

លុះរំលងមួយឆ្នាំក្រោយមកទៀត គាត់រកប្រពន្ធឲ្យកូនទីពីរ ហើយចែកទ្រព្យមួយចំណែកឲ្យដូចគ្នា។ តមកគាត់រៀបការកូនទីបី ចែកទ្រព្យមួយចំណែកឲ្យទៀត។ លុះដល់ឆ្នាំជាគម្រប់បួន ក៏រៀបការឲ្យកូនទីបួន ចែកទ្រព្យមួយចំណែកទៀតដែរ។

នៅសល់តែផ្ទះមួយខ្នងពុំបានចែក គាត់ទុកនៅទាំងអស់គ្នា។ គាត់បានចែកទ្រព្យសម្បត្តិឲ្យអស់រលីងពីខ្លួនដូច្នេះ គឺមកពីគិតថាចង់ឲ្យស្រឡះខ្លួន ទុកឲ្យនៅទំនេរស្ងៀមចាំឲ្យកូនរកស៊ីចិញ្ចឹមវិញរហូតដល់ស្លាប់។ ប៉ុន្តែគំនិតដែលគាត់គិតនេះ គឺខុសស្រឡះ។

កាលដែលគាត់នៅជាមួយកូនប្រុសបួននាក់ កូនទាំងនោះស្រឡាញ់​បងប្អូនណាស់ ពុំដែលបែកចិត្តគំនិតពីឪពុក និងបងប្អូនឡើយ។ លុះបានប្រពន្ធមករៀងខ្លួនហើយ ក៏បែកចិត្តគំនិតផ្សេងៗពីគ្នា។ ការនៅរួមជាមួយគ្នាពុំសូវបានសុខ ចេះតែស្កៀបរមាស់បន្តិចទាស់នេះ បន្តិចទាស់នោះ ក៏នាំគ្នាចុះចេញពីផ្ទះកំណើត ទៅរកសង់ផ្ទះនៅទីទៃពីគ្នាទាំងអស់ ចោលតាឪពុកពោះម៉ាយឲ្យនៅតែឯកោអនាថា។

កាលកូនទាំងបួននាក់ ទើបនឹងចុះចេញពីផ្ទះឪពុកទៅថ្មីៗ នៅហុចបាយហុចចំណីតឪពុកបន្តិចបន្តួចរាល់ៗថ្ងៃ។ លុះមានកូនខ្ចីគ្រប់គ្នា ជួនពេលប្តីរវល់ដើរទៅជួញស្រុកឆ្ងាយ ភរិយានៅផ្ទះអាងតែប្តីមិននៅ និងមានកូនខ្ចីផង ក៏បង្អង់ជូនបាយទឹកឪពុកក្មេក ដោយមេខ្លះគិតថា «ប្រហែលប្អូនគេឲ្យហើយ» មេខ្លះគិតថា «បងឯណោះគេឲ្យហើយ» កូនប្រសានាំគ្នាគិតដូច្នេះតែរៀងៗខ្លួន។ យូរៗថ្ងៃទៅ តានោះអត់បាយ មួយពេលក៏មាន មួយពេលក៏មាន។

វេលាប្តីមកពីរកស៊ីវិញដឹងរឿងនេះ ក៏បានស្តីបន្ទោសប្រពន្ធ ប៉ុន្តែនាងភរិយាខ្លះដោះសាថាកូនឈឺ ខ្លះថាខ្លួនពុំនៅ ជាប់រវល់ទៅជួយញាតិជិតខាង ស្រេចតែមេប្រពន្ធវាដឹកមុខយ៉ាងណា ប្តីតាមវាទាំងអស់។ ចំណែកតាពោះម៉ាយ អត់បាយគ្មានសំពត់អាវស្លៀកពាក់ ដល់ថ្នាក់ដើរសុំទានគេបរិភោគ រងទុក្ខវេទនាពន់ពេក ឯលក់ផ្ទះចាស់ៗក៏ពុំបានថ្លៃប៉ុន្មាន ហើយថែមទាំងគ្មានជ្រកនៅផង។

កាលនោះ មានបុរសម្នាក់នៅកម្លោះ មានចិត្តសប្បុរសហើយជាអ្នករៀនសូត្រចេះដឹងច្បាប់ទម្លាប់ស្គាល់គុណទោសច្រើន។ ផ្ទះគាត់នៅភូមិជិតគ្នា ដើរមកឃើញតានោះវេទនាដូច្នោះ មានចិត្តអាណិតក្រៃពេកក៏សាកសួរថា៖

«លោកតា! ខ្ញុំធ្លាប់ឃើញលោកតាពីដើមជាអ្នកមានគ្រាន់បើ ឪពុកម្តាយក៏ធ្លាប់ទីពឹងលោកតាខ្លះដែរ ម៉េចក៏ឥឡូវលោកតា​វេទនាខ្លាំងម្ល៉េះ? ក្រែងលោកតាមានកូនប្រុសៗដល់ទៅបួននាក់ដែរ ឬម្ដេចក៏កូននោះវាមើលបំណាំមិនថែទាំលោកតាសោះ? ក្រែងទ្រព្យរបស់លោកតាមានសល់ទុកខ្លះដែរ​ ឬម្ដេចបានជាលោកតាមិនយកទៅទិញគ្រឿងបរិភោគប្រើប្រាស់?»

តាចាស់ប្រាប់ទៅវិញថា៖ «ឱហ្ន៎! លោកចៅអើយ! លាក់បាំងអី ពីដើមតាមានទ្រព្យគ្រាន់បើពិតមែន​ ប៉ុន្តែតាអាណិតស្រលាញ់កូនពេក ក៏ចែកឲ្យវាគ្រប់គ្នាអស់រលីងពីខ្លួនទៅ ដោយគិតថាឲ្យវាចិញ្ចឹមតាវិញ។ ឥឡូវពួកវាមានប្រពន្ធហើយ ថែមទាំងមានកូនទៀត វាឃើញឯងអស់ទ្រព្យរលីងពីខ្លួន វាឥតនឹកនារកតាសោះ។ វាតាមតែប្រពន្ធវាទាញទៅ ចូលរន្ធក្តាមក៏វាចូលដែរ។ ខ្លួនតាសព្វថ្ងៃឈឺផងនៅតែម្នាក់ឯងម៉ង់ៗ វេទនាជាទីបំផុត ដេកសម្រក់ទឹកភ្នែកជោកខ្នើយអស់ទៅហើយ។ បាយព្រឹកជាបាយល្ងាច ជួនកាលអត់មួយពេលក៏មាន។ នឹងធ្វើការរកស៊ីអ្វីក៏មិនកើត ពីព្រោះចាស់ជរាគ្រាន់តែដើរស្ទើរតែមិនរួចទៅហើយ ដូចលោកចៅឃើញស្រាប់ តាដេកចាំតែដល់ថ្ងៃស្លាប់ទេ»។

ចៅកម្លោះលាន់មាត់ថា៖ «យីអើ! កូនតាមានចិត្តអាក្រក់ដល់ម្លឹងហ្ន៎។ បើអីចឹងលោកតាកុំភ័យ មានឧបាយមួយធ្វើឲ្យលោកតាបានសុខកាយសប្បាយចិត្តដូចពីដើមវិញ។ លោកតាធ្វើតាមខ្ញុំ ឲ្យលោកតារកពាងមានមាត់តូចល្មមមួយ ជុះអាចម៍និងនោមឲ្យពេញ ហើយរកកំណាត់សំពត់រុំបិទមាត់ឲ្យជិត ជីកកប់ក្នុងដីជិតជើងសសរទ្រូងផ្ទះ។ ហើយបើមានអ្នកណាដើរមក ឲ្យលោកតានិយាយប្រាប់គេថា 'ខ្ញុំនៅសល់កំណប់ប្រាក់មាសមួយពាងកប់ទុក ពុំទាន់ចែកឲ្យកូនណានៅឡើយ ចាំមើលកូនណាចិត្តបានដឹងគុណ បើខ្ញុំជិតស្លាប់ ខ្ញុំនឹងប្រគល់ទៅឲ្យកូននោះ'។ លោកតានិយាយប្រាប់មនុស្សដែលជួបកុំខាន ក្នុងរវាងប៉ុន្មានថ្ងៃខែខាងមុខនេះ។ កុំឲ្យលោកតាដើរសុំទានគេទៀត ចាំខ្ញុំយកបាយទឹកមកជូនពិសា កុំព្រួយ»។

តាចាស់ក៏តាំងធ្វើតាមចៅចិត្តសប្បុរសទាំងអស់។ លុះបានប្រហែលប្រាំថ្ងៃ សម្ដីតានោះបានឮដល់កូនប្រុស និងកូនប្រសាទាំងប្រាំបីនាក់។ វាមានចិត្តលោភលន់ចង់បានកំណប់តែរៀងខ្លួន ក៏នាំគ្នាយកបាយទឹក នំចំណី ផ្លែឈើទុំខ្ចីគ្រប់មុខ និងខោអាវក្រមា មកផ្គាប់ផ្គន់ជូនតាឪពុករៀងរាល់ថ្ងៃ ពុំមានខ្វះថ្ងៃណាមួយឡើយ។ តាចាស់បានសះជារោគ មានសាច់ឈាមស្រស់បស់ មានកម្លាំងពលាំង សុខកាយសប្បាយចិត្ត តាំងពីថ្ងៃនោះមករហូតដល់អស់អាយុ។

លុះតាស្លាប់ហើយ កូនក៏នាំគ្នាធ្វើបុណ្យអធិកអធមតាមទំនៀមរួចស្រេច។ កូនទាំងបួននាក់ និងកូនប្រសា គិតនាំគ្នាគាស់ពាងកំណប់ចែកគ្នា ប៉ុន្តែក្រែងចែកមិនស្មើភាគនាំឲ្យឈ្លោះប្រកែកគ្នា ក៏ទៅរកគ្រូហ្មម្នាក់ឲ្យជួយចែក។ លោកគ្រូនោះទទួលព្រម ប៉ុន្តែគាត់ឮថាកំណប់មាសប្រាក់ច្រើនដល់ទៅមួយពាង គាត់ក៏ចង់បានមួយចំណែកដែរ ហើយគាត់គិតក្នុងចិត្តថា «គាត់ត្រូវធ្វើម៉េចឲ្យចំណែកទទួលបានច្រើនជាងកូនចំណែកផង»។

គាត់ក៏ដើររូតរះមកដល់ផ្ទះកំណប់ភ្លាម តាំងយកភួយធំមួយមករុំជូតក្បាលធំទើងមើង ធ្វើឲ្យខូងកណ្តាល​ដូចគេទូលជើងឆ្នាំងផ្ងារ។ គាត់តាំងអង្គុយពែនភ្នែនលើដីរាបរលីង ធ្មេចភ្នែកសង្រួមស្មឹងស្មាធិ៍ ឈរមុខត្រង់ទៅទិសខាងកើត ហើយប្រាប់កូនទាំងបួននាក់ឲ្យទៅគាស់យកពាងកំណប់មក។

ប៉ុន្តែគាត់ហាមថា កុំអាលស្រាយមាត់ពាងក្រែងខុសត្រណម ចាំគាត់បង្គាប់សិន។ លុះយកពាងមកដល់ហើយ គាត់ឲ្យកូនទាំងបួននាក់ឈរគ្រប់ទិសទាំងបួន ធ្មេចភ្នែកយកដៃទាំងអស់គ្នាចាប់លើកពាងទ្រស្ទួយបិទទូលលើក្បាល ហើយសឹមស្រាយចំណងនាំគ្នាផ្អៀងមាត់ពាង ស្រោចកំណប់មកលើក្បាលគាត់។ បើកំណប់ជ្រុះទៅទិសណាប៉ុន្មានៗ ត្រូវបានទៅអ្នកឈរកំណាន់ទិសនោះ បើកំណប់ណានៅសល់ទើរលើឆ្នូតក្បាលគាត់ ត្រូវបានជារង្វាន់លោកគ្រូទាំងអស់។

កូនទាំងបួននាក់ក៏ចាប់ធ្វើតាមបង្គាប់លោកគ្រូមិនហ៊ានឲ្យល្អៀង។ ភរិយាទាំងបួននាក់ឈរកាន់កញ្ជើចាំកើបរៀងៗខ្លួន។ ក្នុងពេលដែលចែកកំណប់នោះ ក៏មានអ្នកស្រុកជិតខាងទៅចាំមើលផងដែរ។

និមិត្តតែគេលើកពាងបិទទូលរួច ស្រាយមាត់ពាង​ផ្អៀងចាក់ឈូរមក ទឹកម៉ាំត្រាំលាមកច្រើនខួប ហូរឆស្រោចលើក្បាលលោកគ្រូពេញកំពុង ហើយខ្ចាត់បាចសាចចេញទៅគ្រប់ទិស ប្រឡាក់ប្រឡូសពាសពេញមុខមាត់និងសំពត់អាវរហូតដល់នាងប្រពន្ធទាំងបួននាក់ទៀត។ លោកគ្រូបានចំណែកច្រើនជាងគេ ធុំក្លិនខ្មោះថាមិនត្រូវ។ គេឃើញលោកគ្រូស្រមូវៗ បាត់មុខមាត់រូបរាងអស់ ខំក្រោកឡើងសោះកគ្រោះ ខ្មាសអស់ពួកបរិស័ទដែលឈរចាំមើល។

ពួកបរិស័ទក៏ផ្អើលខំរត់ប្រញាប់ចេញប្រដេញគ្នាទៅផ្ទះរៀងៗខ្លួន។ ទើបលោកគ្រូស្រែកជេរកែសំនួនទោកូនទាំងបួននាក់ និងកូនប្រសាថា៖

«ខ្មោចមេដែង! អាដែងទាំងអស់គ្នា! អាមេអស់នេះ បានធ្វើបាបខ្មោចឪពុកវាច្រើនណាស់ហើយមើលទៅ បានជាកំណប់មាសប្រាក់អន្តរាយ ក្លាយទៅជាអាចម៍នោមប្រឡាក់ខ្លួនអញអស់ដូច្នេះ យី! ខ្មោចអាផេះ មេកំផេះអស់នេះខូចមែន!»

លោកគ្រូនិងកូនសិស្សនាំគ្នារត់រហ័ស លោតទម្លាក់ខ្លួនទៅក្នុងទន្លេប្រូង ខំត្រាំទឹកលាងបាបអស់មួយម៉ោងម្នាក់ៗ រួចនាំគ្នាឡើងទៅលើផ្ទះរៀងៗខ្លួន បានត្រឹមសេចក្តីក្តៅក្រហាយស្តាយក្រោយ ខ្មាសគេតកូនតចៅ៕