រឿង «ផ្កាស្រពោន» (The Withered Flower) គឺជាប្រលោមលោកមនោសញ្ចេតនាដ៏ល្បីល្បាញបំផុតនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រអក្សរសិល្ប៍ខ្មែរទំនើប ដែលត្រូវបាននិពន្ធឡើងនៅឆ្នាំ ១៩៤៧ ដោយអ្នកនិពន្ធ លោក នូ ហាច។ រឿងនេះត្រូវបានដាក់បញ្ចូលក្នុងកម្មវិធីសិក្សាអក្សរសិល្ប៍ខ្មែរថ្នាក់ទី១១ និងជាស្នាដៃដ៏មានឥទ្ធិពលបំផុតមួយ។ ព័ត៌មានទូទៅនៃរឿងអ្នកនិពន្ធ៖ លោក នូ ហាច។ ប្រភេទ៖ ប្រលោមលោកមនោសញ្ចេតនាព្រាត់ប្រាស បែបសោកនាដកម្ម។ ចលនា៖ ខេមរនិយម (ឆ្លុះបញ្ចាំងពីតថភាពសង្គមខ្មែរក្រោមអាណានិគមបារាំង)។
កាលបរិច្ឆេទនិពន្ធ៖ ឆ្នាំ ១៩៤៧។ ទីតាំងសាច់រឿង៖ ភូមិវត្តគរ (ខេត្តបាត់ដំបង) និងទីក្រុងភ្នំពេញ។ សេចក្តីសង្ខេបនៃសាច់រឿងសេចក្តីស្នេហានិងការសន្យា៖ តួអង្គ ប៊ុនធឿន (យុវជនក្រីក្រតែមានចំណេះដឹង) និង វិធាវី (កូនស្រីអ្នកមានទ្រព្យ) ជាមិត្តលេងជាមួយគ្នាតាំងពីតូច និងមានចិត្តស្រឡាញ់គ្នាយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។ ឪពុកម្តាយទាំងសងខាងក៏បានព្រមព្រៀងគ្នាភ្ជាប់ពាក្យពួកគេទាំងពីរតាំងពីក្មេងមកម្ល៉េះ។
របត់នៃវាសនា៖ ក្រោយមក គ្រួសារប៊ុនធឿនបានធ្លាក់ខ្លួនក្រីក្រដោយសារការលិចទូកលក់ស្រូវ ចំណែកឪពុករបស់វិធាវីក៏បានចែកឋានទៅ។ ឃើញដូចនេះ យាយនួន (ម្តាយវិធាវី) ដែលជាមនុស្សលោភលន់ និងយល់ថាទ្រព្យសម្បត្តិសំខាន់ជាងសេចក្តីស្នេហា បានសម្រេចចិត្តលុបចោលការសន្យា ហើយបង្ខំវិធាវីឱ្យរៀបការជាមួយ ណៃស៊ត ដែលជាកូនប្រុសអ្នកមានអំណាចនិងទ្រព្យសម្បត្តិនៅភ្នំពេញ ទោះបីជាវិធាវីខំប្រកែកយ៉ាងណាក៏ដោយ។ សោកនាដកម្ម៖ ដោយសារតែមិនអាចប្រឆាំងនឹងដីកាមាតា (ការបង្ខំរបស់ម្តាយ) និងការព្រាត់ប្រាសពីប៊ុនធឿនដែលបានភៀសខ្លួនទៅធ្វើការនៅព្រៃឡង់ វិធាវីបានធ្លាក់ខ្លួនឈឺជាទម្ងន់ដោយសារវិបត្តិផ្លូវចិត្ត (ជំងឺបាក់ទឹកចិត្តនិងខូចចិត្ត)។ ទោះបីជានៅទីបញ្ចប់ យាយនួនដឹងខ្លួនខុស ហើយព្រមហៅប៊ុនធឿនត្រឡប់មកវិញក៏ដោយ ក៏វាហួសពេលទៅហើយ។
វិធាវីបានលាចាកលោកទាំងវ័យក្មេង ដូចជា «ផ្កាដែលត្រូវស្រពោននិងរុះរោយ» ចំណែកប៊ុនធឿនត្រូវរស់នៅម្នាក់ឯងជាមួយក្តីអាល័យ។ ខ្លឹមសារ និងតម្លៃអប់រំការរិះគន់ទំនៀមទម្លាប់បុរាណ៖ និពន្ធឡើងដើម្បីប្រឆាំងនឹងទស្សនៈ «នំមិនធំជាងនាឡ» ដែលឪពុកម្តាយបង្ខំកូនឱ្យរៀបការគ្មានសេចក្តីសុខ និងការមើលឃើញទ្រព្យសម្បត្តិធំជាងសេចក្តីស្នេហាបរិសុទ្ធ។ តម្លៃនៃសេចក្តីស្មោះត្រង់៖ បង្ហាញពីសេចក្តីស្នេហាដ៏បរិសុទ្ធ ស្មោះស្ម័គ្រ និងមិនប្រែប្រួលរបស់វិធាវីចំពោះប៊ុនធឿន រហូតដល់ថ្ងៃស្លាប់។ ការអប់រំអាណាព្យាបាល៖ ដាស់តឿនដល់ឪពុកម្តាយគ្រប់រូបមិនត្រូវប្រើអំណាចផ្ដាច់ការលើគូស្រកររបស់កូនៗឡើយ ព្រោះវាអាចនាំមកនូវសោកនាដកម្មដល់គ្រួសារ។
0 Comments